Photographer: Chira Wichaisuthikul
สำหรับ ชิรา วิชัยสุทธิกุล ความสนใจใน ‘ใบหน้าของผู้คน’ ก่อตัวขึ้นจากความเคยชินเล็กๆ ตั้งแต่วัยเด็ก เขาจำได้ว่าตัวเองมักเฝ้ามองผู้คนอยู่เสมอ มองว่าใบหน้าแบบไหนดูเป็นมิตร แบบไหนชวนให้อยากเข้าไปพูดคุย หรือแม้แต่ใบหน้าที่ทำให้รู้สึกควรรักษาระยะห่าง ความสนใจนั้นค่อยๆ ขยายจากรูปหน้าไปสู่อารมณ์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
“เวลาคนเราเศร้า มันมีบางอย่างที่สวยอยู่ในนั้น” เขาเอ่ยขึ้นระหว่างพาเดินชมภาพถ่ายในนิทรรศการ Faces and Feelings ก่อนเล่าต่อถึงช่วงเวลาที่เขาชอบที่สุด นั่นคือการนั่งมองผู้คนระหว่างรออะไรบางอย่างในชีวิตประจำวัน คนหนึ่งกำลังเบื่อ คนหนึ่งกำลังกังวล ขณะที่อีกคนอาจกำลังเฝ้ารอใครบางคนอยู่เงียบๆ สำหรับเขา ภาพเหล่านั้นไม่ต่างจาก ‘ภาพยนตร์ชีวิต’ ที่กำลังดำเนินไปตรงหน้า และกลายเป็นต้นทางของการทำงานที่ไม่ได้มองเพียงความงามภายนอก หากมองไปถึงเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ภายใน สีหน้า แววตา หรือแม้แต่ความเงียบในบางช่วงเวลา ล้วนกลายเป็นภาษาที่เขาพยายามแปลออกมาเป็นภาพถ่าย
“ผมไม่ได้สนใจว่าใครสวยหรือไม่สวย เพราะทุกคนมีความงามในแบบของตัวเองอยู่แล้ว” เขากล่าวเรียบๆ ความเชื่อนี้ทำให้ตัวแบบในภาพของเขาไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบตามมาตรฐานใด บางคนมีรอยสัก บางคนมีรูปร่างอวบ บางคนดูเปราะบางหรือเต็มไปด้วยบาดแผลทางความรู้สึก แต่ทั้งหมดกลับถูกถ่ายทอดออกมาด้วยสายตาที่อ่อนโยน ราวกับเขากำลังบันทึกบางสิ่งที่ลึกและจริงกว่าความงามแบบผิวเผิน นอกเหนือไปจากการจัดองค์ประกอบหรือการกดชัตเตอร์ เบื้องหลังภาพถ่ายแต่ละภาพเป็นการเดินทางเข้าไปทำความรู้จักผู้คนอย่างช้าๆ หลายครั้งเริ่มต้นจากการเห็นใครบางคนผ่าน Instagram ก่อนจะนัดพบ พูดคุย รับฟังเรื่องราวชีวิต แล้วปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ กลายเป็น ‘บท’ สำหรับการสร้างภาพขึ้นมาใหม่ในโลกของเขาเอง เขาเปรียบตัวเองเหมือนผู้กำกับภาพยนตร์ที่ใช้ภาพนิ่งแทนภาพเคลื่อนไหว ภาพหนึ่งภาพจึงต้องบรรจุทั้งอารมณ์ ความสัมพันธ์ และพื้นที่ว่างให้ผู้ชมได้ตีความต่อ
“ผมไม่อยากเฉลยทุกอย่าง เพราะความสนุกของงานศิลปะคือแต่ละคนจะรู้สึกไม่เหมือนกัน” แม้บางภาพจะมีความเปลือยเปล่าหรือความล่อแหลมอยู่ในนั้น แต่สิ่งที่เขาต้องการพูดกลับเป็นเรื่องของ ‘การเคารพ’ มากกว่าการยั่วยวน เขามองเรือนร่างของมนุษย์ โดยเฉพาะผู้หญิง ในฐานะพื้นที่ของประสบการณ์และความงามที่ควรถูกมองอย่างอ่อนโยน ไม่ใช่ถูกตัดสินอย่างฉาบฉวย ระหว่างบทสนทนา เขาเล่าถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตระหว่างการทำงาน บางคนกลายเป็นเพื่อน บางคนพบกันเพียงครั้งเดียวแล้วหายไป แต่ทุกคนล้วนทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในความทรงจำ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของ Faces and Feelings นิทรรศการที่ชวนให้เราหยุดมองผู้คนตรงหน้าอย่างตั้งใจอีกครั้ง และอาจค้นพบว่า ภายใต้ใบหน้าธรรมดาเหล่านั้น มีความรู้สึกบางอย่างกำลังรอให้เราอ่านเจออยู่เสมอ
