“เมื่อผู้ชมเลิกตั้งคำถามว่าคู่รักในเรื่องเป็นเพศอะไร แล้วหันมาเอาใจช่วยให้คนสองคนที่รักกันได้มีความสุข นั่นอาจเป็นเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดของซีรีส์เรื่องนี้”
ในวันที่ซีรีส์ GL ไม่ใช่เรื่องใหม่ของวงการบันเทิงไทย สิ่งที่ทำให้ ‘ลัลล์ไม่ชอบไวน์ (Enemies with Benefits)’ แตกต่างจากหลายเรื่อง ไม่ใช่เพียงการเป็นซีรีส์ที่เล่าเรื่องความรักของผู้หญิงสองคน แต่คือการเลือกเล่า “ความสัมพันธ์” ก่อนจะเล่า “ความหลากหลายทางเพศ” ผู้ชมไม่ได้ถูกชวนให้สนใจว่าลัลล์กับไวน์เป็นคู่รักหญิง–หญิง หากแต่ค่อย ๆ ทำความรู้จักคนสองคนที่ต่างมีอีโก้ มีบาดแผล มีวิธีปกป้องตัวเอง และค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเปิดใจให้กัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องรักของคนวัยทำงานทั่วไป ที่มีทั้งการแข่งขัน ความไม่เข้าใจ การลองเชิง และการยอมลดทิฐิเพื่ออีกฝ่าย นั่นทำให้ซีรีส์สามารถเข้าถึงผู้ชมได้กว้างกว่าฐานแฟน GL และกลายเป็นเรื่องที่หลายคนดูแล้วรู้สึกว่า “อิน” โดยไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนซีรีส์แนวนี้มาก่อน
สิ่งที่น่าสนใจคือ ซีรีส์แทบไม่ได้ใช้ความหลากหลายทางเพศเป็น “ประเด็น” ของเรื่อง ไม่มีการทำให้ตัวละครต้องต่อสู้กับการยอมรับจากสังคมตลอดเวลา หรือสร้างความดราม่าจากการที่ทั้งคู่เป็นผู้หญิง แต่กลับปฏิบัติต่อความสัมพันธ์นี้เหมือนความรักรูปแบบอื่น ๆ ที่มีทั้งช่วงเวลาหวาน ขัดแย้ง และเติบโตไปพร้อมกัน นี่คือพัฒนาการสำคัญของสื่อไทย เพราะแทนที่จะย้ำว่าคู่รัก LGBTQ+ แตกต่างจากคนอื่น เรื่องกลับเลือกบอกว่าพวกเขาก็เป็นคนธรรมดาที่รัก ผิดหวัง หึงหวง และมีความเปราะบางไม่ต่างกัน การเล่าเรื่องในลักษณะนี้มีส่วนทำให้ผู้ชมมองเห็นตัวละครในฐานะ “คน” มากกว่าจะมองผ่านกรอบของเพศ และถือเป็นการสื่อสารเรื่องความเท่าเทียมทางเพศที่ทรงพลังกว่าการประกาศประเด็นอย่างตรงไปตรงมา
อีกเหตุผลที่ทำให้ ‘ลัลล์ไม่ชอบไวน์’ ถูกพูดถึงอย่างมาก คือการแสดงของ ‘แจน’ และ ‘จิงจิง’ ที่ช่วยยกระดับบทให้มีชีวิต แม้บทจะวางโครงสร้างความสัมพันธ์ไว้อย่างดี แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชมเชื่อว่าลัลล์และไวน์มีตัวตนจริง คือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่นักแสดงทั้งสองถ่ายทอดออกมา ไม่ว่าจะเป็นสายตา จังหวะการเว้นคำพูด สีหน้าตอนกำลังลังเล หรือเคมีในฉากที่ทั้งคู่ปะทะอารมณ์กัน หลายครั้งความรู้สึกของตัวละครถูกสื่อผ่านความเงียบมากกว่าบทสนทนา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ง่าย และทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนกำลังแอบมองคนสองคนที่ค่อย ๆ ตกหลุมรักกันจริง ๆ มากกว่ากำลังดูนักแสดงเล่นตามบท
เคมีของแจนและจิงจิงยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผู้ชมเชื่อในพัฒนาการของความสัมพันธ์ เพราะทั้งคู่ไม่ได้เล่นให้ตัวละครดู “น่ารัก” ตลอดเวลา แต่ปล่อยให้มีพื้นที่ของความขัดแย้ง ความดื้อ ความไม่ยอมกัน และช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างทำพลาด ความสัมพันธ์จึงไม่ได้ถูกทำให้สมบูรณ์แบบ หากกลับมีความจริงและจับต้องได้ ยิ่งเมื่อเรื่องดำเนินไป ผู้ชมจะสัมผัสได้ว่าทั้งคู่ค่อย ๆ ปรับจังหวะการแสดงเข้าหากัน ตั้งแต่การปะทะกันแบบคู่กัด ไปจนถึงฉากที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนโดยแทบไม่ต้องใช้คำพูด สิ่งเหล่านี้ทำให้หลายฉากกลายเป็นโมเมนต์ที่ผู้ชมพูดถึงในโลกออนไลน์ และเป็นหลักฐานว่าการแสดงที่ละเอียดอ่อนสามารถสร้างแรงกระเพื่อมได้มากพอ ๆ กับพล็อตที่เข้มข้น
ท้ายที่สุด ความสำเร็จของ ‘ลัลล์ไม่ชอบไวน์’ จึงไม่ได้เกิดจากการเป็นซีรีส์ GL เพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการที่ทุกองค์ประกอบทำงานไปในทิศทางเดียวกัน ทั้งบทที่ให้ความสำคัญกับการเติบโตของตัวละคร การกำกับที่รู้จังหวะของอารมณ์ งานสร้างที่อบอุ่น และการแสดงของแจนและจิงจิงที่ทำให้ผู้ชมเชื่อในความสัมพันธ์ครั้งนี้อย่างหมดใจ เมื่อผู้ชมเลิกตั้งคำถามว่าคู่รักในเรื่องเป็นเพศอะไร แล้วหันมาเอาใจช่วยให้คนสองคนที่รักกันได้มีความสุข นั่นอาจเป็นเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดว่า ซีรีส์เรื่องนี้ไม่ได้ประสบความสำเร็จแค่ในฐานะความบันเทิง แต่ยังสะท้อนให้เห็นว่าสังคมไทยกำลังค่อย ๆ เปิดพื้นที่ให้ความรักทุกรูปแบบได้รับการมองเห็นอย่างเท่าเทียมมากขึ้น