Photo: Courtesy of Espace Louis Vuitton München
ท่ามกลางโลกที่ภาพเคลื่อนไหวผ่านหน้าจอเร็วจนแทบไม่ทันจดจำ Wilhelm Sasnal ยังคงเลือกใช้ ‘ภาพวาด’ เป็นเครื่องมือในการหยุดเวลา นิทรรศการ Grey Eyes ที่ Espace Louis Vuitton München จึงเปรียบเสมือนบทสนทนาเงียบๆ ระหว่างสายตา ความทรงจำ และความคลุมเครือของโลกยุคปัจจุบัน
เสน่ห์ของซัสนัลอยู่ตรงความสามารถในการทำให้ ‘ความเงียบ’ มีน้ำหนัก ภาพหญิงสาวหันหลังริมหน้าต่างในโทนสีน้ำเงินเย็นจัด หรือภูมิทัศน์เมืองที่พร่าเลือนด้วยแสงและควันรถ ล้วนสะท้อนภาวะร่วมสมัยที่เต็มไปด้วยข้อมูล แต่กลับทิ้งความรู้สึกว่างเปล่าไว้อย่างประหลาด ภาพวาดของเขาเปิดพื้นที่ให้ผู้ชมตีความเอง ผ่านช่องว่างระหว่างสิ่งที่มองเห็นกับสิ่งที่ถูกปิดบัง
ศิลปินชาวโปแลนด์ผู้เป็นที่รู้จักจากภาษาทัศนศิลป์อันเยือกเย็น นำภาพจากชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ทิวทัศน์ริมถนน เงาร่างมนุษย์ ไปจนถึงภาพจำจากสื่อมวลชน มาลดทอนให้เหลือเพียงองค์ประกอบจำเป็น สีฟ้าเข้ม เทา ดำ และพื้นที่ว่างมหาศาล กลายเป็นความรู้สึกมากกว่าภาพเล่าเรื่อง ผลงานหลายชิ้นให้บรรยากาศคล้ายเฟรมภาพยนตร์ที่ถูกหยุดไว้กลางอารมณ์ ราวกับมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น แต่ไม่มีคำอธิบายใดตามมา
สีเทา สีที่ไม่ทึบสนิทและไม่โปร่งใสโดยสมบูรณ์ กลายเป็นสัญลักษณ์ของความคลุมเครือ ดวงตาที่อ่อนล้า เบือนหนี หรือแม้เปิดอยู่แต่กลับมองไม่เห็นอะไรเลย ด้วยเหตุนี้ นิทรรศการจึงตั้งคำถามง่ายๆ ขึ้นมาว่า ทุกวันนี้ ‘การมองเห็น’ หมายความว่าอะไรกันแน่? ซัสนัลไม่ได้มอบคำตอบตายตัว หากเปิดพื้นที่อันไม่มั่นคงของการรับรู้ ที่ซึ่งสิ่งที่ถูกเผยให้เห็นมีความสำคัญพอๆ กับสิ่งที่ถูกปิดซ่อนไว้ ตอกย้ำถึงพลังของจิตรกรรมในการสร้างความหมาย โดยไม่จำเป็นต้องกำหนดความหมายเหล่านั้นอย่างชัดเจน
